თუ მეუღლეებს შორის არ არსებობს დავა, მათ ერთობლივი განცხადებით შეუძლიათ მიმართონ სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს განქორწინების თაობაზე.

თუ მეუღლეებს შორის არსებობს დავა, განქორწინება ხდება სასამართლო წესით.

1. თუ განქორწინება განხორციელდა სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოში ერთობლივი განცხადების შეტანის გზით, მეუღლეები განქორწინებულებად ითვლებიან განქორწინების რეგისტრაციის მომენტიდან. 2. თუ განქორწინება განხორციელდა სასამართლო წესით, სასამართლოს გადაწყვეტილება განქორწინების შესახებ აღსრულდება ერთ-ერთი ან ორივე მეუღლის მოთხოვნით, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან არაუმეტეს 3 წლის განმავლობაში.

თუ მეუღლეები ვერ შეთანხმდნენ შვილების საცხოვრებელი ადგილის შესახებ, სასამართლოს შეუძლია კონკრეტული შემთხვევის გათვალისწინებით განსაზღვროს თუ რომელი შვილი რომელ მშობელთან დარჩეს საცხოვრებლად.

1. მშობლებს თანაბრად აქვთ ყველა უფლება და მოვალეობა თავიანთი შვილების მიმართ, მიუხედავად იმისა, ისინი განქორწინებულები არიან თუ ცალ-ცალკე ცხოვრობენ. 2. მშობელს, რომელთანაც შვილი ცხოვრობს, უფლება არა აქვს, შეზღუდოს მეორე მშობლის უფლება და მოვალეობები შვილის მიმართ.

1. მეუღლეებს შეუძლიათ დადონ საქორწინო ხელშეკრულება, რომლითაც კონკრეტულად განსაზღვრავენ თავიანთ ქონებრივი უფლებებს და მოვალეობებს როგორც ქორწინების განმავლობაში, ისე განქორწინებისას. 2. საქორწინო ხელშეკრულება იდება წერილობით და დასტურდება სანოტარო წესით.

1. მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება წარმოადგენს მათ საერთო ქონებას. 2. მეუღლეთა საერთო ქონებაში არ შედის: - ქორწინებამდე მეუღლის კუთვნილი ქონება; - ინდივიდუალური სარგებლობის ნივთები; - ჩუქებით ან მემკვიდრეობით მიღებული ქონება. 3. მეუღლეებს შეუძლიათ საქორწინო ხელშეკრულებით განსხვავებულად გადაწყვიტონ ქონების გაყოფასთან დაკავშირებული საკითხები.

ორივე მშობელს თავისი შვილების მიმართ თანაბარი უფლება-მოვალეობები აქვთ. მშობლები მოვალენი არიან არჩინონ თავიანთი არასრულწლოვანი შვილები.

1. თუ მშობლები ვერ შეთანხმდნენ ალიმენტის ოდენობაზე, მაშინ დავას გადაწყვეტს სასამართლო. 2. ალიმენტის ოდენობა არ არის კანონით დადგენილი. 3. სასამართლო ალიმენტის ოდენობას განსაზღვრავს ერთის მხრივ შვილის ნორმალური რჩენა-აღზრდისათვის აუცილებლობიდან გამომდინარე, და მეორეს მხრივ მშობლებისა და შვილის რეალური მატერიალური მდგომარეობის შესაბამისად.

1. შეგიძლიათ სარჩელით მიმართოთ სასამართლოს. 2. სასამართლოს შეუძლია დაავალდებულოს მშობლები საშუალება მისცენ პაპასა და ბებიას, ურთიერთობა იქონიონ შვილიშვილებთან.