1. პირს არანებაყოფლობითი ფსიქიატრიული დახმარება ენიშნება ფსიქიატრიული დაწესებულების ან სასჯელაღსრულების დაწესებულების მიმართვის საფუძველზე, მოსამართლის ბრძანებით. 2. სასამართლოს მიმართვასთან ერთად წარედგინება ექიმ-ფსიაქიატრთა კომისიის დასკვნა და სხვა დოკუმენტები იმ პირთან დაკავშირებით, რომელსაც უნდა დაენიშნოს არანებაყოფლობითი ფსიქიატრიული დახმარება. 3. სასამართლო პირის მიმართ არანებაყოფლობითი ფსიქიატრიული დახმარების გამოყენების საკითხს განიხილავს მიმართვის შესვლიდან 24 საათში, დახურულ სასამართლო სხდომაზე. 4. პაციენტის/მსჯავრდებულის ადვოკატის მონაწილეობა სასამართლო სხდომაზე სავალდებულოა. თუ პაციენტს/მსჯავრდებულს არ აქვს ადვოკატის მოწვევის საშუალება, სასამართლო მას დაუნიშნავს ადვოკატს სახელმწიფოს ხარჯზე.

1. მოსამართლის ბრძანებით პაციენტის სტაციონარში მოთავსების ვადა არანებაყოფლობითი ფსიქიატრიული დახმარების მიზნით არ უნდა აღემატებოდეს 6 თვეს. 2. სტაციონარში მოთავსების ვადა სასამართლოს მიერ შესაბამისი მომართვის საფუძველზე შეიძლება გაგრძელდეს, მაგრამ არაუმეტეს 6 თვით. 3. აღნიშნული ვადები არ ვრცელდება პაციენტზე, რომელიც სისხლის სამართლის წესით სასჯელს იხდის შესაბამის სამედიცინო დაწესებულებაში.

1. სასამართლოს გადაწყვეტილება პირის მიმართ არანებაყოფლობითი ფსიქიატრიული დახმარების გამოყენების შესახებ შეიძლება გასაჩივრდეს სააპელაციო სასამართლოში, გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან 48 საათში. 2. სააპელაციო სასამართლო საჩივარს განიხილავს მხარეთა მონაწილეობით, საჩივრის შეტანიდან ერთი კვირის ვადაში. 3. გადაწყვეტილების გასაჩივრება არ აჩერებს პირის მიმართ არანებაყოფლობითი ფსიქიატრიული დახმარების გამოყენების პროცესს. 4. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.